گریه هایم بی صداست عشق من بی انتهاست

ردپای اشکهایم رابگیر

 تابدانی خانه ی عشقت کجاست

هرگز نخواستم که تو رو با کسی قسمت بکنم

یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

اینقد ظریفی که با یک نگاه هرزه می شکنی

اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه

یا روی بیشه ی چشات غبار آهم بمونه

تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه میشکنی

شکل همه آرزوهام تجسم خواب منی

حتی با اینکه هیچ کس مثل من عاشق تو نیست

پیش تو آینه ی چشام... حقیر لایق تو نیست

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال مني به تو جسارت بكنم

دو سه روزي است كه ايمان مرا دزديدند
سفره باز است ولي نان مرا دزديدند
جرمم ابن بود كه هي تكيه به باران دادم
بي سبب نيست كه از چشم خودم افتادم
خودم از پنجره ديدم كه مرا مي بردند
خوره ها روح مراچنگ زنان مي خوردند
شاخه اي نور بدستم بده تا سير شوم
پر نمانده ست كه من نيز زمين گير شوم

اسکله ی ناز چشات حریم امن قایقم

تو ساعت یه ربع به عشق عقربه ی دقایقم

گرمی دستای تو رو به صد تا دنیا نمی دم

هر وقت که یارم تو بودی بی کسی رو نفهمیدم

تو بند دل سلول عشق حبس نگاتو میکشم

ولی بازم رو میله هاش عکس چشاتو میکشم

آی قصه ی بی سرو ته شعر بدون قافیه

برای مرگ این صدا نبودن تو کافیه

سلام به همگي دوستاي خوب و نازنينم

شرمنده كه اين مدت نتونستم آپ كنم

به بزرگي خدتون ببخشيد

ديگه دانشجو بودن براي آدم وقتي نميزاره

ولي قول مي دم از اين به بعد در خدمتتون باشم

براتون آرزوي موفقيت مي كننم

خوش باشيد

پدر: دوست دارم با دختری به انتخاب من ازدواج کنی
پسر: نه من دوست دارم همسرم را خودم انتخاب کنم
پدر: اما دختر مورد نظر من ، دختر بیل گیتس است
پسر: آهان اگر اینطور است ، قبول است

آتشي در سينه دارم جاوداني

به تو که معنای احساس به تو که عزیزترینی
به تو که عشق رو نباختی یه ستاره رو زمینی
از قدیما گفتی بودی عاشقی مرزه گناهه
هر کی مرزه عشقرو رد کرد زندگیش دیگه تباهه
تو میگی که من تباهم تو میگی پراز گناهم
مرزه عشقرو میشکنم تا بشکنه قلبه سیاهم
حالا من مرزو شکستم قلبه سنگینت تو دستم
میچکه قطره اشکم پس هنوزم زنده هستم
به زلالی صداقت به صداقته رفاقت
دوری عزیزترینو دله من نداره طاقت
بدون از رو سادگیم بود اگه من مرزو شکستم
اما تا آخر دنیا همیشه عاشقت هستم

همیشه عاشقت هستم

با تو زنده ام و برای تو

امروز پرواز خواهم کرد...دور خواهم شد از اين خاک غريب...بالهای آگاهی ام گسترده اند...نگريستن اين جهان از افقی دور دست لذت بخش ترين فرايند هستی است...می خواهم از جايی فراتر بر اين جهان آميخته با درد و لذت نظری بيفکنم...آرام آرام بر می خيزم...حس درد تفاوت ...اما فراتر از آن اشياق برای کشف حقايق و عشق بر دانستن...کم کم احساس می کنم از قيد و بند ها رهيده ام...کم کم بر بلند نای آگاهی می رسم...مشاهداتم حيرت آور است...عده ای را می بينم که خنده سر می دهند...همه چيز را به سخره می گيرند...در لابلای خنده هاشان ضجه ها را می توان شنيد...روزگاری بر آنان نام نهليست ( پوچگرا ) می نهاديم...اما اکنون بايد دنبال نام ديگری باشيم...اصلا نام را ول کن!...فقط ببين و لمس کن اين حقايق را...عده ای ديگر در حال گريه اند...با گريه هاشان درياهايی شور در حال شکل گيری است...اينان گريه می کنند و به گمان خود بهترين گردونه ی هستی اند...اما...در فرايند اين هستی بی انتها نقشی ندارند...فقط دريا ها را پر خواهند کرد و در اين درياهای پر از شوری غرق خواهند شد..افرادی که درد عشق را چشيده اند اين گريه ها را می شناسند...روزگاری از اين کلمه ی سه حرفی سخنان زيادی رانده اند...اين کلمه ی سه حرفی فقط در اتاقی زيبا حبست می کند...و اجازه ی فرار از آن را بر تو نخواهد داد...اتاقی با سوراخ هايی که در نظر محبوس نمود دالان هايی بس بزرگ و تو در تو را دارد...اين ها را از بلندای آگاهی آسان می توان لمس کرد...عده ای در آبشخور مساجد و کليسا ها و...خود را اسير ساخته اند...نمی دانند چه می کنند فقط می پندارند هر آنچه می کنند درست است...عده ای را می بينم که مثل کودکان خردسال فقط با الفاظ و مظاهر بازی می کنند...و آن طرفتر ... خيلی دورتر ... عده ای در حال انديشه اند و با انديشه هاشان جهان هستی در حال شکل گيری است...اينان اند که صاحبان اصلی زمين اند درود بر اينان و درود بر زرفنای تفکر

...

در پناه آگاهی

خاطره ها همیشه جاودانه نخواهند ماند ..!!

مانند انسانی که در لجنزار غرور و تعصب  خویش دست و پا می زند  غرق خواهیم شد

سرنوشت چیزی جز وهم و توهم از پیش تعیین شده نیست ..

باری چگونه می توان با عشق و دوست داشتن کسی بازی کرد ..

آیا روزی با دوست داشتن تو بازی نخواهند کرد .......................؟؟؟؟؟!؟!؟ 

عبرت واژی است بس غریب و نا مانوس ...

چراغ خانه ام روشن
دلم تنها و غمگين است
شبم از بي کسي انگار
درون کلبه اي سرد است
چه مي خواهد دل تنگم
ميان کوچه هاي شب
ميان آن همه ترس و
ميان آن همه وحشت
ميان آسمان انگار
پرنده مات و مبهوت است
زمين از ريزش باران
پر از اشک و غم و درد است
هميشه در دلم بوده
کمي آه و کمي حسرت
درون حلقه چشمم
نشسته آدمي دلسرد
من از ديوانگي امشب
پر از شوق و پر ار شورم
پس از اين عالم مستي
خوب ميدانم که نالانم

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد،
گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی
دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،
بدین سان بشکند در من،
سکوت مرگبارم را

این درد که در شعر من و جان من است
رنجیست که از دوری جانان من است
اندوه من اندوه خور و خواب نبُود
غمهای من از تنگی زندان من است

چيست در خلوت خاموش کبوتر ها؟
چيست در کوشش بی حاصل موج؟
چيست در خنده ی جام؟
که تو چندين ساعت،
مات و مبهوت به آن مينگری؟

- نه به ابر،
نه به آب،
نه به برگ،
نه به اين آبی آرام بلند،
نه به اين خلوت خاموش کبوترها،
نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام،
من به اين جمله نمی انديشم.
من مناجات درختان را ، هنگام سحر،
رقص عطر گل يخ را با باد،
نفس پاک شقايق را در سينه ی کوه،
همه را می شنوم؛ می بينم.
من به اين جمله نمی انديشم.
به تو می انديشم.
ای سراپا همه خوبی،
تک و تنها به تو می انديشم.
همه وقت،همه جا،
من به هر حال که باشم به تو می انديشم.
تو بدان اين را، تنها تو بدان!
تو بيا،
تو بمان با من ،تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاريکی شبها تو بتاب
من فدای تو، جای همه گل ها تو بخند.
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !
قصه ابر هوا را ، تو بخوان !
تو بمان با من ،تنها تو بمان!
در دل ساغر هستی تو بجوش!

من همين يک نفس از جرعه ی جانم باقی است!
آخرين جرعه ی اين جام تهی را تو بنوش !

                                         چرا با این دل خوش باور من تو قصد آشنایی کرده بودی

 هیچ چیز بدتر از این نیست که یکیو که دوستش داری بهت بگه که دیگه هیچ احساسی بهت ندارم.

چرا؟!

دست تقدیر منو دوباره اینجا آورد....همونطوری که اونو سر راه من قرار داد....

خدایا چرا آدما رو اینجوری آفریدی که اینقدر به هم وابسته باشن.چرا یکیو با یک نگاه بد بخت میکنی؟

شاید اینم تقدیر منه که اینجوری نوشته شده.شاید من اینجا باید زیر پای تو له بشم تا عبرتی بشم برای خودم که اگر یه روزی توی چشمای کسی نگاه کردم دیگه به معصومیتش توجه نکنم و همونجوری باشم که تو بودی.

تو با اومدنت روشنایی رو به زندگیم آوردی و با رفتنت منو توی ظلمتو سیاهی تنها گذاشتی.کاش هیچوقت چشمامو باز نمیکردمو این روشنایی رو نمیدیدم.میدونم اینا برات یه مشت چرت و پرت اما تو فکر کن من دارم این چرت و پرتارو برای دل خودم مینویسم که حرفام توی دلم نمنونه.اینم خودت یادم دادی.اون روز که اینجارو ساختم اینقدر دوست داشتم میخواستم یه جوری به همه بگم که چقدر دوست دارم.اما افسوس شاید همه منو درک کرده باشن اما خوت هنوز باورم نکردی.

من فکر میکنم که اینم بلاییه که خدا برای کارای بدم سرم آورد.همیشه که عاشقا به عشقشون نمیرسن همیشه که هر دوتاشون همیدیگرو دوست ندارن.تا بوده همین بوده که یکی یکیو دوست داشته اما اون یکی ازش بدش میومده و همیشه در حسرت خشکلترینش بوده.من خودم به این نتیجه رسیدم که دیگه به کسی نگم دوست دارم تو هم نگو.

ای کاش کودک بودم
تا بزرگترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود
ای کاش کودک بودم
تا از ته دل می خندیدم
نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب
داشته باشم
ای کاش کودک بودم
تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه ی مادر
همه چیز را فراموش می کردم ...

زیر خاکستر ذهنم باقی ست
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
یادگاری زعشقی سوزان
که بود گرم و فروزنده هنوز
عشقی آن گونه که بنیان مرا
سوخت از ریشه و خاکستر کرد
غرق در حیرتم از اینکه چرا ...
مانده ام زنده هنوز... ؟
گهگاهی که دلم می گیرد
پیش خود می گویم :
آن که جانم را سوخت...یاد می آرد از این بنده هنوز ؟
سخت جانی ام را بین که نمردم از هجر...
مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم ... هستم
پیش چشمان تو شرمنده...هنوز
گرچه از فرط غروراشکم از دیده نریخت
بعد تو لیک پس از آن همه سال
کس ندیده به لبم خنده هنوز
گفته بودند که :
از دل برود یار ... چو از دیده برفت
سال ها هست که از دیده ی من رفتی
لیک ... دلم از مهر تو آکنده هنوز
دفتر عمر مرا دست ایام ورق ها زده است
زیر بار غم عشق قامتم خم شد و پشتم بشکست
در خیالم اما....همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق دل من بردی و با دست تهی
منم آن عاشق بازنده هنوز
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گر که گورم بشکافند عیان می بینند
زیر خاکستر جسمم باقی ست
آتش سرکش و سوزنده هنوز...

مردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز
مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز
بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم
شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز
آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت
غم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز
روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم
گل بدامن می فشاند اشک خونینم هنوز
گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست 
در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز
سیمگون شد موی و غفلت همچنان بر جای ماند
صبحدم خندید و من در خواب نوشینم هنوز
خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی
طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز

" رهی معیری "

اون رفت خیلی راحت تر از اونی که فکرشو می کردم.

یادم می یاد یه روز بهم گفت بدون من می میره

اما حالا...

کو؟ کجاست؟

کو اونی که می گفت بدون من می میره؟

می دونی چیه؟

دلم واسه خودم خیلی می سوزه وقتی یادم می یاد چه جوری حاضر بودم زندگیمو واسش بدم.

حتی قطره های اشکمو ندید

همون اشکایی که هر موقع از چشمام جاری می شد می گفت:وقتی گریه می کنی و این اشکا رو

گونه هات می لغزه انگار آسمون رو سرم خراب می شه اما چه آسون از کنار قطره قطره ی اشکام

گذشت و هیچ اعتنایی نکرد.

منم همه ی اشکامو تو یه تنگ بلور جمع کردم یه گل شقایقم پر پر کردم و ریختم روش آخه می گن این

جوری مسافرت خیلی زودتر بر می گرده . شاید این جوری باشه گرچه تا حالا این اتفاق نیفتاده.

ولی حیفه اشکام آخه خودم اونو تو اشکام دیدم و می دونم اگه از چشمام بیفته دیگه نمی بینمش.

پس اشکامو پیش خودم نگه می دارم تا اگه شاید یه روزی برگشت اون تنگ بلورو نشونش بدم و بگم:

بی انصاف ببین دونه به دونه ی این اشکا رو واسه تو ریختم

واسه تویی که به قول خودت تحمل دیدن حتی یه قطرشو نداشتی